2026-cı il aprelin 6-da “Gürcü Arzusu”nun təsisçisi və fəxri sədri Bidzina İvanişvili İlham Əliyevlə görüşdü.

Görüşdə çoxsaylı birgə layihələr müzakirə olundu. Söhbət iki ölkə arasında strateji tərəfdaşlığın daha da dərinləşdirilməsindən, iqtisadiyyat, energetika və nəqliyyat sahələrində əməkdaşlıqdan gedirdi.

Bundan sonra Gürcüstan-Azərbaycan münasibətləri olduqca fəal mərhələyə qədəm qoydu. Xüsusilə iki ölkə arasında iqtisadi və enerji əməkdaşlığı daha da intensivləşdi. Təbii qazın tədarükü və tranziti ilə bağlı uzunmüddətli sazişlər imzalandı. Gürcüstan Azərbaycandan elektrik enerjisinin Avropa bazarlarına ötürülməsində, o cümlədən “Yaşıl enerji dəhlizi”nin inkişafı çərçivəsində daha mühüm tranzit həlqəsinə çevrildi. Bakı-Tbilisi-Qars dəmir yolu xətti fəaliyyətə başladı.

Və məhz bundan sonra hər şey başlayır.

Patriarx III Şionun moizələrindən birindən sonra Gürcüstanda müəyyən qruplar ölkədə yaşayan azərbaycanlılar arasında Patriarxa qarşı kampaniyaya başladılar. Yerli etnik azərbaycanlıları qızışdırmağa cəhd göstərildi və belə bir narrativ formalaşdırıldı ki, guya Patriarx Gürcüstan azərbaycanlılarını sevmir və onun mövqeyi azərbaycanlılara qarşı yönəlib.

Daha sonra, sentyabrın 21-də Tbilisidə Heydər Əliyevin büstü vandalizm aktına məruz qalaraq ciddi şəkildə zədələndi.

Bunun ardınca isə qəfildən məqsədi, mahiyyəti və real mənbəyi ictimaiyyətə məlum olmayan hansısa Facebook səhifəsi ortaya çıxdı və Azərbaycanın Qax rayonunda, Kürmük kilsəsinin ərazisində çəkilmiş foto və videoları yaymağa başladı.

Halbuki həmin materiallarla bağlı əlimizdə tam məlumat yox idi: onları kim çəkib, nə vaxt çəkib, ərazidə hansı işlər aparılır, həmin işlərin hüquqi və arxeoloji əsasları nədən ibarətdir?

Buna baxmayaraq, Gürcüstanda müəyyən bloqerlər, jurnalistlər və müxtəlif informasiya platformaları mövzunu çox sürətlə gündəmə gətirdilər.

Nəticədə belə bir narrativ yarandı:

Azərbaycan informasiya məkanında, o cümlədən Gürcüstan azərbaycanlıları arasında: “Gürcüstan azərbaycanlıları təhqir edir, Tbilisidə Heydər Əliyevin büstü vandalizm aktına məruz qalaraq zədələnib”.

Gürcü informasiya məkanında isə: “Azərbaycanda gürcü kilsəsini dağıdırlar”.

Hər iki halda məqsəd eyni idi: gürcülərlə azərbaycanlılar arasında etimadsızlıq toxumu səpmək.

Daha sonra prosesə artıq rəsmi strukturlar da qoşuldu. Gürcüstan Patriarxlığı Kürmük məbədi ilə bağlı bəyanat yaydı. Azərbaycan Xarici İşlər Nazirliyi buna cavab bəyanatı ilə çıxış etdi.

İndi isə hansısa qruplar iki ölkənin ictimai məkanında bir-birinə qarşı qıcıq və etimadsızlıq yaratmağa çalışırlar.

Sosial şəbəkələrdə, mağazada, məhəllədə, kənddə artıq bunu müzakirə edirik: gürcülərlə azərbaycanlılar dostdurlarmı?

Və burada mənim üçün ən əsas sual yaranır: bütün bunlar kimə lazımdır? Doğrudanmı inanmalıyıq ki, bütün bunlar bir-birindən tamamilə asılı olmayan, təsadüfi hadisələrdir? Halbuki bu hadisələri vahid bir narrativ birləşdirir. Bu narrativ kimə sərf edir?

Mən məsələyə bu qədər sadə yanaşa bilmirəm. Balaca uşaq deyilik. Hadisələrin xronologiyasını bir qədər ardıcıllığa salmaq və baş verənlərə daha geniş prizmadan baxmaq lazımdır.

Mənim fikrimcə, burada artıq məqsədyönlü informasiya kampaniyasının əlamətləri görünür və bu kampaniyanın əsas məqsədlərindən biri Gürcüstan-Azərbaycan münasibətlərində gərginlik yaratmaqdır.

İkinci məqsəd isə Gürcüstan vətəndaşı olan azərbaycanlılar arasında iki konkret hədəfə qarşı etimadsızlıq formalaşdırmaqdır. Qeyd etdiyim kimi, mənim fikrimcə, bu kampaniyanın iki mühüm hədəf şəxsi var. Onların adlarını çəkməyəcəyəm və bunu öz şəxsi qənaətim kimi saxlayacağam.

Amma sualı açıq qoyuram: gürcülərin azərbaycanlılara, azərbaycanlıların isə gürcülərə şübhə ilə yanaşması kimə sərf edir?

Mən demirəm ki, bu gün artıq konkret şəxslərin və ya konkret qüvvələrin adlarını çəkib məhz onların bütün bunların arxasında dayandığını sübut edə bilərik.

Lakin bir məqamı həqiqətən diqqətəlayiq hesab edirəm: çox qısa müddət ərzində həddindən artıq çox hadisə vahid informasiya zəncirinin halqalarına çevrildi və bu zəncirin ümumi nəticəsi eyni istiqamətə aparır: Gürcüstan-Azərbaycan münasibətlərində gərginlik yaratmaq cəhdinə.

Mənim şəxsi fikrim budur ki, Gürcüstanla Azərbaycan arasındakı münasibətlər elə səviyyədədir ki, bu cür məsələlər barədə bir-biri ilə yalnız rəsmi bəyanatlar və məktublar vasitəsilə danışmamalıdırlar. Hər iki ölkə münaqişələrin süni şəkildə yaradılması cəhdlərinin əlamətlərini görməlidir.

Hər iki ölkənin müvafiq dövlət qurumları zərurət yarandıqda bir-biri ilə birbaşa kommunikasiya vasitəsilə baş verənlərin əsl mahiyyətini müəyyənləşdirməlidir: əslində nə baş verib, dezinformasiyanı kim yayıb, konkret narrativlər haradan başlayıb və iki ölkə arasındakı münasibətlərin gərginləşdirilməsində kiminsə məqsədyönlü marağı olubmu?

Çünki burada söhbət artıq yalnız Heydər Əliyevin büstündən getmir. Yalnız Kürmük kilsəsindən də getmir.

Söhbət Gürcüstanla Azərbaycan arasındakı etimaddan gedir.

Buna görə də hər iki ölkənin dövlət təhlükəsizliyi orqanları birgə şəkildə araşdırmalıdırlar ki, Gürcüstan-Azərbaycan münasibətləri ətrafında bu qədər fəal şəkildə sualların və şübhələrin yaranması kimə lazımdır.

Həmçinin, dostlar, sosial şəbəkələrdə və ya real həyatda bir-birimizlə qarşıdurmaya girməzdən əvvəl, məncə, özümüzə çox sadə bir sual verməliyik:

Gürcüstanla Azərbaycanı qarşı-qarşıya qoymaq kimə lazımdır?

Bütün bunların Gürcüstan vətəndaşı olan azərbaycanlılarla və artıq o qədər də uzaqda olmayan 2028-ci il seçkiləri ilə mümkün əlaqəsi isə ayrıca mövzudur.

Ramilə Əliyeva